Ben je gek op bergwandelingen, vergezichten en dat euforische gevoel wanneer je letterlijk boven alles staat? Dan moet de wandeling naar Punta La Marmora absoluut op je Sardinië-bucketlist. Deze wandeling brengt je naar het hoogste punt van het eiland – en geloof me, dat voelt werkelijk als het dak van Sardinië. In deze blog neem ik je mee langs alles wat je moet weten: van afstand en hoogteverschil tot parkeren en waarom je deze hike het beste rond zonsondergang doet.
Wat is Punta la Marmora eigenlijk?
Punta La Marmora ligt in het natuurgebied Gennargentu, in het oosten van Sardinië. Met zijn 1.834 meter is dit het hoogste punt van het eiland. Maar laat je niet afschrikken door het getal: de meeste routes starten al hoog, waardoor de klim heel goed te doen is — zelfs voor actieve wandelaars die geen alpinist willen worden.
De populairste route naar Punta la Marmora: vanaf Bruncu Spina
De bekendste en meest toegankelijke route start bij Bruncu Spina, het kleine skigebied dat in de winter af en toe wordt wakker geschud door een laag sneeuw. Vanaf hier wandel je ongeveer zeven tot acht kilometer heen en terug, afhankelijk van kleine variaties in het pad. Het hoogteverschil blijft beperkt tot zo’n 350 à 450 meter. De paden zijn duidelijk, de ondergrond is rotsachtig maar niet lastig, en het grootste deel van de route slingert geleidelijk omhoog.
Het laatste stuk is iets steiler en ruiger, maar nooit echt moeilijk. Bij helder weer kun je tijdens de hele wandeling al zien waar je naartoe gaat: dat iconische topkruis op een verder kale bergkam. Heel bevredigend.
Parkeren doe je direct bij het skigebied. De weg ernaartoe is prima te rijden en parkeren is gratis. Vooral in het hoogseizoen is het fijn dat je hier niet hoeft te stressen om een plekje.
De avontuurlijke route vanuit S’Arena
Wie het graag iets rustiger en avontuurlijker wil, kan kiezen voor de route vanuit S’Arena. Dit pad is langer en minder druk dan de Bruncu Spina-route. Afhankelijk van waar je precies start, reken je op ongeveer tien tot twaalf kilometer heen en terug.
Deze hike voelt meteen bergachtiger. Het pad loopt door bredere valleien, over rotsige plateaus en langs stukken waar je je even alleen op de wereld waant. Deze route heeft ook wat meer hoogteverschil — denk aan circa 600 meter — en is daardoor een tikje pittiger. Maar je krijgt er wel een spectaculair gevoel van ruimte voor terug. Voor natuurliefhebbers is dit misschien wel de mooiste optie.
De langere bergpas via Arcu Artilai
Dan heb je nog de route via Arcu Artilai, een prachtige bergpas aan de zuidkant van het gebergte. Deze wandeling is ideaal voor wandelaars die graag langere, rustige trajecten doen. De route is minder bekend en daardoor echt een pareltje voor wie houdt van verlaten landschappen.
Het pad begint breed en vriendelijk, maar wordt gaandeweg rotsiger. Je loopt hier vooral door open terrein, waardoor je voortdurend kunt genieten van wijdse vergezichten. De totale afstand ligt meestal rond de negen tot elf kilometer, met een hoogteverschil dat vergelijkbaar is met de route vanuit S’Arena. Het is een route die uitnodigt om regelmatig even stil te staan en adem te halen — niet omdat je moe bent, maar omdat het gewoon zo mooi is.
Waarom zonsondergang het perfecte moment is
Als ik één tip mag geven: ga voor zonsondergang. De Gennargentu is zo’n plek die transformeert zodra het licht zachter wordt. De kale bergen kleuren roze en goud, de laagstaande zon tekent lange schaduwen over de valleien, en meestal staat er een zacht briesje dat de warmte van de dag wegblaast.
Als je het rustig plant, sta je precies op tijd boven om te zien hoe Sardinië langzaam in avondlicht wordt gedompeld. De zee glinstert in de verte, en je voelt bijna letterlijk hoe het eiland onder je in slaap valt. Het is simpelweg magisch. Neem wel een hoofdlamp mee voor de afdaling; het pad is goed te volgen, maar zodra het donker wordt, heb je echt extra licht nodig.
Waar parkeren?
Het meest gebruikte startpunt is de parkeerplaats bij het skigebied van Bruncu Spina (ja, er ligt in de winter echt soms sneeuw!). Dat is dus voor de eerste optie, de meest populaire wandelroute naar Punta la Marmora. Je komt er echt alleen met de auto, dus een huurauto op Sardinië is een must!
💡 Wij hebben een auto gehuurd via Sunny Cars en dat gaat eigenlijk altijd goed!
- Parkeren is gratis.
- De weg ernaartoe is goed begaanbaar, maar soms steil en smal in de laatste kilometers.
- Vanaf de parking zie je de wandelborden meteen staan.
Tip: download de route vooraf offline op Komoot of Maps.me, voor het geval de telefoon ontvangst verliest.
Beste periode om Punta La Marmora te bezoeken
Het Gennargentu-gebergte is het hele jaar door bijzonder, maar de meest ideale periode voor een fijne hike loopt van mei tot oktober. In het voorjaar bloeit alles, in de zomer is het warm maar dankzij de hoogte goed te doen, mits je later op de dag gaat, en de herfst is misschien wel de mooiste tijd: helder, rustig en met milde temperaturen.
In de winter kan het hier sneeuwen en zelfs ijzig worden, dus dan is de top vooral weggelegd voor zeer ervaren bergwandelaars. Niet dat het onmogelijk is, maar het vraagt wel om echte winteruitrusting én kennis.
💡 Je gaat echt stevig de hoogte in, dus hou er rekening mee dat het maar liefst 8 tot 10 graden koeler kan zijn boven. Neem daarom voor de zekerheid altijd een jas of vest mee.
Niet ideaal om deze wandeling te gaan maken:
- Zomerse hittegolven
- Winter met sneeuw (alleen voor ervaren winterhikers)
- Windkracht ‘ik-blijf-niet-meer-rechtop’
Praktische tips voor je hike
- Schoenen: stevige wandelschoenen of trailrunners zijn genoeg, echte bergschoenen zijn in principe niet nodig.
- Water: neem minimaal 1,5 liter per persoon mee (geen bronnen onderweg).
- Windjack: ook in de zomer is de top fris.
- Camera: als je van foto’s maken houdt, want het is hier mooi! Je smartphone is natuurlijk ook prima (en handig, mocht er wat gebeuren)
- Hoofdlamp: zeker als je voor zonsondergang gaat.
Vonden wij Punta La Marmora de moeite waard?
Zonder enige twijfel: ja.
Het is een van die wandelingen die weinig moeite kosten maar enorm veel opleveren. Je voelt de rust van het binnenland, hebt continu uitzicht op glooiende toppen, en boven wacht dat ultieme “wow, dit is Sardinië dus ook”-moment.
